Over mij

Ik werk met plezier al 35 jaar als fysiotherapeut. Ik heb me destijds in eerste instantie aangemeld voor de verpleegkundige opleiding. Ik wilde graag met mensen werken en helpen. Er waren in dat jaar veel aanmeldingen en helaas werd ik uitgeloot. Mijn tweede keuze was de fysiotherapie opleiding en gelukkig werd ik aangenomen. In de loop der jaren  heb ik veel cliënten behandeld. Met name cliënten met chronische rugpijn vond ik boeiend omdat ik wist dat de oorzaak niet fysiek was. De pijn zat dieper, in de psyché en de emotie. Ik heb me in de materie verdiept door boeken te lezen en dit bevestigde mijn vermoeden: ons lichaam spreekt de taal van onze onverwerkte emoties. Met mijn ervaring als fysiotherapeut, de opgebouwde kennis en gevolgde cursussen ben ik aan de slag gegaan. Mijn eerste cliënt, die chronische hoofdpijn had, heb ik met succes van haar pijn afgeholpen. Haar opmerking na de behandeling was inspirerend nl: Ik had een gezellige avond met mijn vriendinnen zonder hoofdpijn. Een ander voorbeeld is een bejaarde mevrouw die al 7 jaar rugpijn heeft. Toen ik haar vroeg of haar man nog leefde zei ze nee. Hij was alles voor mij. Hij was de ruggengraat in mijn leven. Toen ik haar vroeg hoelang haar man dood is. Antwoorde zij met : 7 jaar. Ik vertelde haar dat de dood van haar man een oorzaak kan zijn van haar rugpijn. Dat het met onverwerkte emoties te maken heeft. Wij zijn toen samen aan de slag gegaan. Helaas heeft zij de behandeling stop gezet zonder enig opgave van een reden op te geven. Dit zijn precies de redenen waarom ik mijn praktijk ben begonnen om vrouwen  met chronische rugpijn te helpen.

Mijn visie: Wat mij opvalt, is dat veel cliënten pas hulp zoeken als ze door de pijn niet meer kunnen functioneren. Vaak schuilt hier een overmatig verantwoordelijkheidsgevoel achter: altijd klaarstaan voor anderen, maar jezelf voorbijlopen. Als het lichaam dan protesteert, volgt vaak een verlammend schuldgevoel. Dit raakt de kern van mijn visie: waarom vinden we het zo moeilijk om van onszelf te houden? Het negeren van signalen is een gebrek aan zelfliefde. Herstel begint pas wanneer je de verantwoordelijkheid voor je eigen welzijn boven de verwachtingen van anderen durft te plaatsen.

 Weetjes

• Ik ben vader van drie zonen Jordie,  Jaëll en Jaïr en drie lieve schoondochters Jaimy,Naomi  en Maxime. Als kadootje twee schattige kleinkinderen Nave en Lori.

• Het is mijn droom om samen met al mijn kinderen naar geboorteland van mijn ouders te reizen, Java en de Molukken. Ik ben er al eens eerder geweest; het was een prachtige ervaring om op de plek te zijn waar mijn ouders zijn opgegroeid. Omdat ik de taal spreek, voelde het extra bijzonder. Het is daar schitterend; ik heb toen onder andere de Borobudur en verschillende onbewoonde eilanden bezocht.

• Ik bezoek regelmatig concerten en theaters. Onlangs zag ik de uitvoering van Carmen door het Rotterdamse Scapino Ballet. Het was prachtig; vooral het moment waarop zij tegen de muur aan danste, maakte een diepe indruk op mij.

• Mijn muzikale interesse is ontzettend breed: van rock, hardrock en blues tot soul, reggae, rap en klassiek. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik grootheden als Frank Zappa, Lou Reed, David Bowie, U2, Bruce Springsteen en Pavarotti live heb mogen ervaren. Muziek moet me in de ziel raken; dat kan door de rauwe energie van rock, maar evengoed door de verstilling van Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt, wat me elke keer weer diep ontroert.

• Ik houd niet van mensen die te laat komen; wat dat betreft houd ik van Pünktlichkeit. Ik heb tegen een cliënt gezegd dat hij beter een andere therapeut kan zoeken omdat hij voor de derde keer te laat kwam. Ik had hem nadrukkelijk aangegeven dat op tijd komen essentieel is. Er veranderde niets. Blijkbaar is zijn lijdensdruk niet groot genoeg, of ik ben blijkbaar niet in staat hem voldoende te motiveren.

• Als whiskyliefhebber koester ik mijn vaste ritueel op de zaterdagavond. Ik neem dan uitgebreid de tijd om echt te proeven en de complexe ingrediënten in elke slok te ontdekken. Soms zoek ik de sfeer van een whiskybar op; als de gastheer daar vol passie vertelt over de achtergrond van mijn keuze – zoals 'The Devil's Call' – geeft dat de hele ervaring een extra dimensie.

• Ik sport graag; momenteel ga ik drie keer per week naar de sportschool, waar ik mijn kracht en uithoudingsvermogen train. Ik heb jaren hardgelopen en kijk met trots terug op de marathon die ik in Berlijn heb gelopen. De laatste kilometers waren zwaar, maar toen het einde in zicht kwam en ik de Brandenburger Tor zag, verdween alle pijn. Trots en blijdschap overheersten.